Daha önceki yazılarımda kedi, köpek ve kuşlar yesin diye atılan yiyecek ve ekmekleri park sakini canlıların yemediğini, çevre kirliliği yarattığını defalarca anlattım, anlayan olmadı ki, atılmaya devam ediyor. Dünyada bu kadar aç insan varken çöpe ekmek atmak, çitçinin, buğdayın ekmek oluncaya kadar geçen süreçte çalışan işçinin emeğine, alın terine saygısızlıktır, yazıktır, günahtır.
Ekmek, bütün uluslarca “nimet” olarak kabul edilmiştir. Türkçe sözlük, nimet kelimesini, “yiyecek içecek, özellikle ekmek.” Olarak tanımlanmıştır. Çocukluğumda büyüklerimiz ekmeğe değer vermemiz ve saygı göstermemiz gerektiğini her fırsatta hatırlattılar, bir lokmasının, bir kırıntısının dahi ziyan edilmemesi, çöpe atılmaması gerektiğini anlattılar.
Atılan ekmekler.
Ekmeğin ana maddesi olan buğday ve diğer “hububatlar, tarım devriminden sonra, temel gıda maddesi değil lüks tüketim maddesi olarak kabul edilmiş, tahıl üretemeyen diğer bölge insanlarınca aranan ve yüksek bedellerle takas edilen mal olmuştur.” (1)
“Hububatlar, doğa ile insan emeğinin birleşerek evrensel bir değere dönüşmüş halidir. Buğday ve diğer hububatları değerli kılan özelliği depolanabilir, saklanabilir olmasıdır. Bu da onu, güç birikiminin simgesi haline getirmiştir.” (2)
Ekmek, bütün dinlerce kutsanmış ve nimet sayılmış, dünden bugüne insan için en önemli besin maddesi olmuştur. İlkel inançlar, Tek Tanrılı dinler ekmeğe özel bir yer vermiştir. Pagan Mezopotamya toplumları, ayinlerinde Tanrılarına sundukları yiyeceklerin başında ekmek gelir. Yunan mitolojisi, ekmeğin oluşumunun Tanrıların toprağa düşürdükleri buğday olduğunu anlatır. Hitit tabletlerinde ve Gılgamış Destanı’nda ekmeğin kutsallığından bahsedilmiştir. (4) Hitit kaya resimlerinde krallar, bir ellerinde buğday başakları ile betimlenmiştir.
Kadim Anadolu kültürü ve Türk kültüründe ekmek kutsaldır. İlk yabani buğdayın Anadolu’da ehlileştirildiği ve tarımının ilk kez Göbeklitepe eteklerinde yapıldığı artık kanıtlanmıştır. ( 4) Türkiye Avrupa’nın tahıl ambarı iken emperyalizmin tuzağına düşmüş, tahıl ürünleri ithalatçısı olmuştur. Peki, bu nasıl olmuş, bu tuzağa nasıl düşülmüştür?
Uluslararası kapitalizm, gelişmekte olan veya az gelişmiş ülkelerde “sosyal mühendislik yöntemleri kullanarak, yeme içme alışkanlıklarını değiştirip, kendi istediği ‘kullan at’ modeline uymalarını sağlamıştır.” (5) Türk halkının yeme-içme alışkanlığı değişmiş, değişiklik, halkın, öteden beri nimet saydığı ekmeğin çöpe atılmasına kadar gitmiştir…
Kapitalistlerin baskısı, hükümetlerin uyguladığı yanlış tarım politikaları kendi kendine yeten yedi ülke arasında yer alan, hububat özellikle buğday ihracatçısı olan Türkiye’yi ithalatçı durumuna düşürmüştür.
Bayat ekmekten neler yapılmaz ki? Ev hanımları iyi bilir, tatlısından yumurtalısına, paparaya kadar birçok kullanım şekli vardır. Çöpe atılacağına değerlendirme yoluna gidilmelidir. İnsanımız çöpe attığı her ekmekle, emperyalistlere yardım ettiğini artık anlamalı ve bunun bilincine varmalıdır. Devlet tarıma önem vermeli, buğday ithal etmek yerine Türk çiftçisini, köylüsünü üretim yapması için desteklemeli ve özendirmelidir…
Unutulmamalıdır ki, barış ve olağan iklim koşullarında dövizin varsa her türlü tarım ürününü satın almak olanaklı iken, iklim krizi, kuraklık, su kaynaklarının kuruması, kıtlık ve olağanüstü hallerde paran olsa da tarım ürünlerini ithal etmek mümkün olmayacaktır. Aklımızı başımıza alalım, israftan kaçınalım…
Ulu Önder, Mustafa Kemal Atatürk’ün dediği gibi; “Çalışmadan, yorulmadan ve üretmeden, rahat yaşamak isteyen toplumlar; önce haysiyetlerini, sonra hürriyetlerini daha sonra da istiklal ve istikballerini kaybetmeye mahkûmdurlar.” Unutmayalım!
KAYNAK:
1-James H. S. McGregor, Tarihöncesinden Bugüne Akdeniz Dünyası ve Doğa. Kriz Çağına Nasıl Geldik. S. 32
2-Erhan Ünal, Toprak Biterken. S. 39
3-https://www.gzt.com/skyroad/ekmek-nimettirin-tarihi-3578511
4-https://onedio.com/haber/bir-zamanlar-tahil-ambari-olan-turkiye-bugday-ithal-edecek-peki-
5- Erhan Ünal, Toprak Biterken. S. 43